Waarom we van Latour afmoeten van one-size-fits-all politiek

Michiel Stapper

De bekendste Nederlandse plekken voor democratische besluitvorming zijn de Tweede Kamer en de gemeenteraad. Kenmerkend voor deze plekken is dat daar de officiële beslissingen worden gedaan over hele diverse onderwerpen. Of het nu gaat om milieu, gezondheidszorg of woningbouw; de macht om beslissingen te maken vindt plaats onder hetzelfde dak. En dat is eigenlijk wel vreemd, want de problemen in de gezondheidszorg zijn heel anders dan de problemen op de woningmarkt.

Uiteraard is er sprake van arbeidsdeling; je hebt Tweede Kamerleden die verantwoordelijk zijn voor woonbeleid en Tweede Kamerleden die verantwoordelijk zijn voor het buitenlandse beleid van Nederland. Bij grote partijen is deze arbeidsdeling groot; zo is Helma Nepperus van de VVD verantwoordelijk voor belastingen, commissie werkwijze en raming kamer. Bij kleine partijen is deze arbeidsdeling kleiner; Jesse Klaver is verantwoordelijk voor financiën (dus inclusief belastingen), landbouw, natuur, dierenwelzijn, onderwijs, cultuur en wetenschap (ja, Jesse Klaver is een druk mannetje).

Volgens de Franse filosoof Bruno Latour is dat vreemd. Eeuwenlang heeft men geprobeerd om de samenleving onder een enkel politiek orgaan te organiseren – de staat. De staat moest om kunnen gaan met elk probleem, elke situatie, elke gebeurtenis. Dit gebeurde door middel van een vertegenwoordiging van mensen. Deze vertegenwoordiging van mensen moest plaats vinden door een politiek orgaan dat de Algemene Wil à la Rousseau vertegenwoordigde en uitvoerde. Eerst waren dit de absolute Koningen en Keizers en later werden het gekozen volksvertegenwoordigers. Het gevolg hiervan is volgens Latour dat de complexiteit van de werkelijkheid vervormd wordt tot een simplistisch beeld.

Volgens Latour is het niet realistisch om één politiek orgaan te hebben. Een algemeen one-size-fits-all politiek orgaan is beperkend en doet de complexiteit van onze wereld tekort.

Volgens Latour is het niet realistisch om één politiek orgaan te hebben. Een algemeen one-size-fits-all politiek orgaan is beperkend en doet de complexiteit van onze wereld tekort. Terwijl deze complexiteit juist ook veel kansen biedt. Politieke organen zijn door de eeuwen heen vervormd tot iets wat ze nooit waar kunnen maken. Het is een keurslijf dat veel te klein is. Waarom wordt de politiek niet georganiseerd rondom de problemen die wij definiëren? Waarom moet de Tweede Kamer besluiten over het milieu? Waarom creëer je niet een milieuraad met experts en volksvertegenwoordigers die eerst het probleem analyseren en vervolgens beleid voorstellen? Deze raad kan dan heel anders functioneren als een raad van onderwijs, die vormgegeven kan worden speciaal voor de problematiek van het onderwijs.

In de stad Vancouver experimenteren ze al met verschillende parlementen. Naast een gemeenteraad heb je in Vancouver ook een onderwijsraad en een parkraad. Deze parlementen overleggen met experts en bepalen vervolgens het beleid op het gebied van onderwijs en parken in Vancouver. Een mooie manier om de one-size-fits-all politiek te doorbreken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>